مثنوی قرآنی، برداشتی از آيات 1- 20 سوره بقره 1

پرينت
دسته: بدون گروه بندی
نمایش از جمعه, 04 آذر 1390 نوشته شده توسط فرشته (زهرا) بصراوی

نعمت هدايت به قرآن كريم

آنكه هستي دارد از خود اين تويي           اين تويي در جامِ عالم وين تويي

هر كه را اسمي نهادي اسم توست             هر كه را دادي نمادي رسم توست

   چون زِ قرآن نام بُردي در كتاب    30     جُمله آدم­ها بياوردي زِ تاب

مالك روزي كه قرآن آوري            چون تويي تا بينهايت مي­ بري

هر كه نامش را بدين گردونه بُرد            پُر نصيب از مهر تو شد توشه بُرد

هم مسير بودن خلقت موجودات با پديداري كتاب هدايت

آنكه هستي دارد از خود اين تويي               اين تويي در جام عالم وين تويي

هر كه را اسمي نهادي اسم توست             هر كه را دادي نمادي رسم توست

چون زِ قرآن نام بُردي در كتاب           جمله آدمها بياوردي زِ تاب

همچنين از لفظِ اوّل تا به ياء             خود نمود از حمدِ تو، تا شد به باء

باز هم آن چه نشان دادي همان           مي­ رود، خود، تا نماييَش به جان

هر يك از الفاظ را، معني دهي               تا كتابِ كوچكي شد، مي­ نَهي

در درونِ آن يكي معنيِ مِهر               كو بُرُون آيد به روزت از سِپِهر

اين يكي در مُلك اين جان مي­ رَوَد   40    وان كه مَعنيست تا به جانان مي­ رَوَد

خوبْ صورت با همان معني يكيست           وآنكه پُر تابَست از معني تُهيست

خوبِ تو چون بَر كتابت مي­ رسد               گيرد و جانش به جانت مي­ رسد

هر يكي حرفي كه آوردي نشان           مي­ رساند تا به منزل شد عيان

عينِ معناي همه خوش سيرتان            صورتي گردد در اين جامِ نهان

همزمان بودن خلقت رسول اكرم صَلَّي­ اللَّهُ­ عَلَيْهِ­ وَآلِهِ با پيدايش قرآن كريم

 تا يكي سيرتْ تمامِ خوش نما              آيد و گيرَد تمامِ عينِ ما

    روزيَش برتر زِ رزقِ ما همه          داديَش از مُلْكِ جانها فاطمه(س)

    تا قياس جان چنين اندازه شد         مرحَبا گويان سُخن هنگامه شد

  در درون آنچه آوردي تمام           سيرِ رفتن را نمودي بر هُمام

هدايت ديگر انسانهاي خلق شده در امتداد مسير خلقت آنان است

اين تويي باز اِي خدايِ مهربان         كه نمايي آن هُمام اندر جهان

چون زِ شكّ رَه كتابت شد تُهي  50   خود بيايد سوي جانت متَّقي

در چنين راهي كه آوردي نشان        كَس نَبيند انحرافي جُز زِ جان

 پس تو خود، آور نِدايي بر همه         تا بگيرند توشه­ ات، مي­ بَر همه

بي نمازي از سكونِ جانِ ماست         تا بِبيند دل، نمازِ او بپاست

   با نمازَت توشه­ ات گيرد تمام          تا سكون آرَد بميرد آن هُمام

   اصلِ اوّل در حضور جان ماست       غيبت از ما و قصورِ جان ماست

   چون حضورت را ببيند، غيبتش        در حضورت باور آرَد قسمتش

باوَر جان، دل به معراجت بَرَد           وَز نمازِ ديگرش، جانَت بَرَد

     جانِ توپيكر به پيكر مي­ نَهد          توشه­ يِ مهرِ تو را بَرّ مي­ دهد

   تا كه او روزي بگيرد از سپهر      حاضرش آري اگر بارَد زِ مِهر

   مهرِ او چون مِهرِ تو افزون كُند   60    توشه­ اش از مهرِ نو افزون كُند

     دلْسِتانَت باز مي­آرَد نَماز            تا حُضورِ ديگري گردد نياز

       گر نيازِ دل حضورش رو كُنَد       زان همه غيبت به حضرت خو كُنَد

   ديگر اين جاني كه مي­ گيرد تمام         توشه­ اش را از تو اِي بامِ هُمام

   كِي دريغ جانِ خود را مي­ بَرَد          در نمازش(ع) آنچه دادي مي­ دَهد

معصومين عَلَيْهِ­السَّلام انسانها را به صراط مستقيم هدايت مي­ كنند

     جان چو اينجا مي­ رسد ديگر تمام     گردشِ ديگر نيابي بر هُمام

در صِراطَت بُرده­ اي او مستقيم       تا به ادراكش رساني بُشر و بيم

   گر بگيرد آنچه مي­بيند زِ تو        خود، يقينش ، مي­ رساند ملكِ نو

       اين نوِ تو با يقينش آورد          جان تو جانها به منزل مي­ بَرَد

آنكه را آورده او بر گِردِ مِهر       مي­ بَري تا می رِساني بر سپهر

تا به انفاقش رساني زانچه بود  70   رنج جانهايت(ع) چنان بيني كه بود

از يكي ايمن زِ چشمِ خود(ص) كه ديد      تا هزاران ديده كو ديد آنچه ديد

     بُرده­ اي بر گِردِ يك محور كه­ اي     تا رساني تا چناني كه تويي

   هر يك از جانها كه بيند مي­ رسد         جُز تو را هرگز نبيند مي­ رسد

   تا قيامت ديده­ اش را مي­ بَرَد          از تو رَه را با شهادت مي­ خَرَد